wróć do zestawienia uczelni

Uniwersytet Łódzki

studia licencjackie

placówka publiczna, woj. łódzkie

Wypełnionych ankiet: 12

  1. Jaki etap weryfikacyjny musiała Pani/musiał Pan przejść przed przyjęciem na studia logopedyczne?
    12 GŁOSÓW
     
    rozmowa kwalifikacyjna
    0 GŁOSÓW
     
    przedłożenie zaświadczenia lekarskiego od audiologa
    0 GŁOSÓW
     
    przedłożenie zaświadczenia lekarskiego od ortodonty
    0 GŁOSÓW
     
    przedłożenie zaświadczenia logopedycznego o braku wad wymowy
    0 GŁOSÓW
     
    nie było etapu weryfikacyjnego
    0 GŁOSÓW
     
    inne
     
  2. Jak ocenia Pani/Pan w skali 1 do 5 przygotowanie teoretyczne do zawodu logopedy podczas studiów (gdzie 1 oznacza, że studia nie przygotowały mnie do pracy, a 5 oznacza bardzo dobre przygotowanie do pracy w zawodzie)?
    0 GŁOSÓW
    (0%)
     
    1
    0 GŁOSÓW
    (0%)
     
    2
    2 GŁOSY
    (16,67%)
     
    3
    8 GŁOSÓW
    (66,67%)
     
    4
    2 GŁOSY
    (16,67%)
     
    5
     
  3. Jak ocenia Pani/Pan w skali 1 do 5 przygotowanie praktyczne do zawodu logopedy podczas studiów (gdzie 1 oznacza, że studia nie przygotowały mnie do pracy, a 5 oznacza bardzo dobre przygotowanie do pracy w zawodzie)?
    1 GŁOS
    (8,33%)
     
    1
    3 GŁOSY
    (25%)
     
    2
    7 GŁOSÓW
    (58,33%)
     
    3
    0 GŁOSÓW
    (0%)
     
    4
    1 GŁOS
    (8,33%)
     
    5
     
  4. Do diagnozy i terapii jakiego rodzaju zaburzeń mowy studia przygotowały Panią/Pana najlepiej (w diagnozie i terapii których zaburzeń mowy czuje Pani/Pan najlepsze przygotowanie - można zaznaczyć kilka odpowiedzi)?

    DIAGNOZA

    10 GŁOSÓW
     
    dyslalia
    5 GŁOSÓW
     
    opóźniony rozwój mowy
    4 GŁOSY
     
    afazja
    3 GŁOSY
     
    jąkanie/niepłynność mówienia
    7 GŁOSÓW
     
    niedosłuch
    0 GŁOSÓW
     
    zaburzenia neurologiczne dzieci
    1 GŁOS
     
    zaburzenia neurologiczne dorosłych
    0 GŁOSÓW
     
    inne

    TERAPIA

    9 GŁOSÓW
     
    dyslalia
    4 GŁOSY
     
    opóźniony rozwój mowy
    3 GŁOSY
     
    afazja
    6 GŁOSÓW
     
    jąkanie/niepłynność mówienia
    7 GŁOSÓW
     
    niedosłuch
    0 GŁOSÓW
     
    zaburzenia neurologiczne dzieci
    2 GŁOSY
     
    zaburzenia neurologiczne dorosłych
    0 GŁOSÓW
     
    inne
     
  5. Do diagnozy i terapii jakiego rodzaju zaburzeń mowy studia przygotowały Panią/Pana najsłabiej (w diagnozie i terapii których zaburzeń mowy czuje Pani/Pan najsłabsze przygotowanie - można zaznaczyć kilka odpowiedzi)?

    DIAGNOZA

    1 GŁOS
     
    dyslalia
    5 GŁOSÓW
     
    opóźniony rozwój mowy
    5 GŁOSÓW
     
    afazja
    5 GŁOSÓW
     
    jąkanie/niepłynność mówienia
    2 GŁOSY
     
    niedosłuch
    11 GŁOSÓW
     
    zaburzenia neurologiczne dzieci
    6 GŁOSÓW
     
    zaburzenia neurologiczne dorosłych
    0 GŁOSÓW
     
    inne

    TERAPIA

    1 GŁOS
     
    dyslalia
    3 GŁOSY
     
    opóźniony rozwój mowy
    6 GŁOSÓW
     
    afazja
    4 GŁOSY
     
    jąkanie/niepłynność mówienia
    3 GŁOSY
     
    niedosłuch
    11 GŁOSÓW
     
    zaburzenia neurologiczne dzieci
    6 GŁOSÓW
     
    zaburzenia neurologiczne dorosłych
    0 GŁOSÓW
     
    inne
     
  6. Jakich zagadnień brakowało Pani/Panu na studiach? (zachowano oryginalną pisownię)
    Powinno być więcej o zaburzeniach neurologicznych
    Mysle, że brakowało praktyki dotyczącej diagnozy i terapii, również praktycznych wskazowek co do pisania planu terapeutycznego, diagnoz.
    metody pracy terapeutycznej, studium przypadku
    Dotyczących opieki logopedycznej noworodka, niemowlaka, czy pracy z osobami z niepełnosprawnością intekektualną
    Zdecydowanie neurologicznych aspektów zaburzeń
    Za mało godzin o afazji i wczesnej interwencji logopedycznej
    Dotyczących pracy praktycznej z pacjentem, jak prowadzić terapię, na co zwracać uwagę, jak tworzyć program terapii! Dotyczy to niestety wszystkich zaburzeń mowy. Na studiach nie nauczono mnie wywoływania głosek!
    Grafiki komputerowej do tworzenia własnych pomocy logopedycznych.
    Więcej teorii i praktyki w przypadku starszych pacjentów neurologicznych
    Wiedzy praktycznej odnośnie postępowania logopedycznego w przypadku afazji lub innych zaburzeń neurologicznych (diagnoza, metody terapii) Wiedzy praktycznej w zakresie terapii jąkania
    Opóźnionego rozwoju mowy i zaburzeń neurologicznych u dzieci. (Bardzo przystępne przygotowanie z zakresu neurologicznych zaburzeń mowy u dorosłych - zasługa dr Gliwy).
    Nauki korzystania z kwestionariuszy, testów itp.
     
  7. Jakich zagadnień według Pani/Pana było na studiach za dużo? (zachowano oryginalną pisownię)
    Za dużo językoznawstwa
    Ciężko powiedzieć.
    teoria dotycząca przyczyn wad wymowy i zaburzeń komunikacji
    Raczej takich nie było
    Dyslalii
    Dyslalia
    Historia logopedii - za dużo. W każdym rodzaju zaburzeń historia, co było robione kiedyś. Jeżeli logopedia jest nauką postępującą, zmienną, lepiej skupić się na teraźniejszych badaniach i efektach.
    Dyslalia
    Za dużo teorii, a za malo praktyki, niektóre przedmioty mogłyby być zastąpione zajęciami praktycznymi w szpitalach i poradniach.
    Za dużo teoretyzowania wszystkiego. Przykład: wiemy, że zdolność ułożenia języka w pozycji kobry to jeden z wyznaczników zdolności pionizacji języka i w konsekwencji wymowy głosek szczelinowych. Nikt nie pokazał nam jak ta pozycja wygląda w praktyce, jak uzyskać ją u pacjenta, jakie polecenia wydawać, jak przygotować pacjenta do uzyskania takiego ruchu i pozycji języka. To tylko przykład. Brakowało bezpośredniego przełożenia teorii na praktykę.
    Różnych niepokrywających się definicji.
     
  8. Czym kończyły się studia?
    2 GŁOSY
     
    egzaminem
    12 GŁOSÓW
     
    obroną pracy dyplomowej
    2 GŁOSY
     
    pracą pisemną teoretyczną
    1 GŁOS
     
    opisem przypadku
    0 GŁOSÓW
     
    inne
     
  9. Co chciałaby Pani/chciałby Pan dodać od siebie na temat studiów i praktyk? (zachowano oryginalną pisownię)
    Najlepiej sobie samemu załatwiać praktyki, brać udział w wolontariatach bo to duża pomoc później w pracy
    Powinno być zdecydowanie więcej godzin praktyk. Wiem, że uległo to już zmianie i młodsze roczniki mają w programie zdecydowanie więcej praktyk, to bardzo dobrze.
    Myślę, że studia powinny być bardziej elitarne, powinny rozpoczynać się rozmową wstępną/ oceną predyspozycji, nie powinno być studiów podyplomowych w zakresie logopedii, umożliwiających szybkie i często nieprzemyślane przekwalifikowanie się np. nauczycielkom przedszkola, świetlicy itp.
    Praktyki powinno być zdecydowanie więcej i to już od pierwszego semestru w ramach zajęć. Po prostu więcej praktyki, żeby poprzeć czymś wykładane teorie. System edukacji jest do poprawki, niestety.
    Jestem bardzo zadowolona z tych studiów. Miałam wrażenie, że ciągle mam kontakt z dziećmi, ogrom możliwości praktyk i szkolenia się. Laboratorium Logopedyczne, na którym pod okiem profesorów prowadzimy terapię logopedyczną było bardzo wymagające, ale bardzo dużo mnie nauczyło. Koło naukowe również prężnie działało i dało dużo możliwości rozwoju. Po studiach od razu znalazłam pracę w zawodzie i nie bałam się pierwszych spotkań z pacjentami. Wiedziałam, co robić i gdzie ewentualnie szukać brakującej wiedzy.
    Niektórzy wykładowcy podchodzili do prowadzenia zajęć bez odpowiedniego zaangażowania, nie wykorzystywali tego czasu na rzeczywiste przekazywanie wiedzy. Praktyki organizowane przez uczelnię były bardzo źle przeprowadzone, studenci nie mieli praktycznie okazji do obserwowania terapii, zbieranie niezbędnego doświadczenia.
    Więcej praktyk
    Uwazam, że na studiach powinno być więcej zajęć praktycznych, pokazujących konkretnie w praktyce jak pracować, przeprowadzić diagnoze, zaplanować terapię i jak tworzyć swój warsztat pracy.
    Każde ćwiczenia (konwersatoria) powinny być praktyczne, a warunkiem ich zaliczenia powinno być wypracowanie przez studenta określonych umiejętności (nie wiedzy teoretycznej). Np. by zaliczyć ćwiczenia z emisji głosu należy zaprezentować wypracowany oddech dolno-żebrowo-przeponowy. By zaliczyć ćwiczenia z dyslalii należy dokonać diagnozy pacjenta. I tak dalej. To wymaga wielu zmian, począwszy od powołania uniwersyteckiej poradni logopedycznej począwszy.
     

Wypełnionych ankiet: 0

Brak danych